Canaan Dog. Hodowla ZKwP - FCI


  ENGLISH         RUSSIAN     POLISH     CZECH          DAUTCH

Linki

 

 

 

Telefon:
+48 660 134 486

E-mail:
mycanaandog@gmail.com

O rasie       Standard FCI       Pustynne Psy       Głupoty o rasie


 

Canaan Dog

Historia rasy


Canaan Dog to starożytna rasa, wyhodowana w Izraelu w wyniku skrzyżowania półdzikich, bezpańskich psów w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Historia tej rasy liczy wiele wieków. Według legendy, pies Canaan siedział na tronie Izebel, żony Achaba, króla Izraela. Selektywny rozród Canaan Dog rozpoczął się w 30-tych latach XX wieku. Psy Canaan dog były używane w wojsku jako psy korespondencyjne i ratownicze. Psy Canaan Dog wyróżniają się pięknym umaszczeniem. Psy te posiadają doskonałą zdolność uczenia się, więc może w przyszłości pojawią się inne obszary w których będą wykorzystywane.

Charakterystyka i cechy rasy


 Psy Canaan Dog są bardzo odporne i mało wymagające, silnie związane ze swoim właścicielem i bardzo czułe z dziećmi. Czujne i nieufne wobec obcych, ale nie tchórzliwe, wykazujące gotowość do obrony. Bardzo dobre psy obrończe i stróżujące. Czułe, niefrasobliwe, kochające dom, inteligentne i wierne psy, łatwo poddające się tresurze. Psy te są średniej wielkości, mocne, harmonijne, kwadratowej budowy ciała. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka. Brzuch dobrze podciągnięty. Kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet prosty. Wysokość w kłębie wynosi 50-60 cm, waga 18-25 kg. Głowa proporcjonalna, wydłużony pysk. Nos czarny. Migdałowe oczy. Uszy podniesione. Ogon średniej długości, z grubą kitą, zawiniętą nad grzbietem. Kończyny przednie są proste i pełne wdzięku. Ciało jest mocne, ale nie ogromne. Sierść jest średniej długości, dość miękka, z dobrym podszerstkiem. Kolor: biały, czarny, wszystkie odcienie rudego, piaszczysty, dwukolorowy. Niedozwolony kolor tygrysowy, tricolor, czarne podpalane i brązowe kolory.


Wymagania, predyspozycje i pielęgnacja


Psy te dobrze czują się w mieszkaniu. Nie są kapryśne. Uwielbiają długie spacery i ćwiczenia. Pielęgnacja jest minimalna, ponieważ psy Canaan Dog są bardzo czyste, ale w czasie linienia obowiązkowo trzeba je czesać. Linienie występuje, podobnie jak u wszystkich psów, ze zmianą pór roku. Rasa ta wyróżnia się dobrą wytrzymałość i nie jest podatna na choroby. Średnia długość życia wynosi 15 lat.


Biblijny pies w naszych czasach


Myrna Shiboleth

Rasa Canaan Dog zajmuje szczególne miejsce w dzisiejszym świecie kynologicznym. Z jednej strony, rasa ta jest w pełni uznawana przez wszystkie kynologiczne kluby na świecie i zyskuje coraz większą popularność jako pies domowy i rodzinny w różnych częściach świata. Z drugiej strony, w jego kraju pochodzenia, Izraelu, nadal występuje jako pies dziki lub pół dziki, który musi walczyć o swoje przetrwanie. Canaan Dog jest jednym z przedstawicieli ras niezwykle rzadkich i wymierających, które uważa się za prymitywne. Psy te często są określane jako "pariasy". Psy te zazwyczaj spotyka się w Azji i Afryce. Zasługują one na szczególną uwagę z wielu powodów. Przede wszystkim wykazują one największe podobieństwo do pierwszych udomowionych psów tych sprzed 150 tysięcy lat, które były przodkami wszystkich współczesnych ras. Są to rasy, które były zmuszone przetrwać na "własną rękę", przy minimalnej pomocy człowieka. Z drugiej strony psy "pariasy" i ich stosunek do człowieka, wskazuje na podobieństwo do psów, które były na samym początku udomowienia, kiedy to psy były gotowe rozwijać współpracę z człowiekiem, ale w razie potrzeby były w stanie żyć samodzielnie. Naukowcy oraz badacze, zajmujący się ewolucją psów, opisują te prymitywne rasy jako "naturalnie" występujący typ psa "rasy", w których psy są podobne w wyglądzie i zazwyczaj również w zachowaniu. Zostały one stworzone w wyniku adaptacji naturalnej jako dostosowane do ich lokalnych środowisk np.: podwójne (z podszerstkiem) lub pojedyncze (bez podszerstka) warstwy sierści w zależności od klimatu. Oprócz naturalnej selekcji, dużą rolę odegrała podświadoma, sztuczna selekcja, która polegała na eliminacji niepożądanych szczeniaków - tych, których, na przykład, nie można było oduczyć polowania na zwierzęta domowe. To nie są "czyste" rasy w nowoczesnym znaczeniu tego terminu. Ma to również swoją zaletę - nie są ograniczone genetycznie, jak zwierzęta, który były tworzone dla określonego celu i w zupełnej izolacji od innych ras. Psy "pariasy" zawsze miały możliwość mieszania się z innymi rasami psów, które byłyby korzystne dla przetrwania rasy. Jest bardzo prawdopodobne, że opisane w Biblii psy były to tego samego typu psy, które jest są nam dziś znane jako Izrael Canaan Dog. Canaan Dog jest jedyną rdzenną rasą na ziemi Canaan. Wykazuje ona niezwykłe podobieństwo do tej, która występowała tam przez tysiąclecia. Nie zmieniła się, tak jak inne rasy pod wpływem określonej selekcji przeprowadzonej przez człowieka. Jedynym celem w jej rozwoju było przetrwanie w trudnych warunkach klimatycznych. Istnieje wiele archeologicznych dowodów potwierdzających istnienie tych psów w starożytnym Canaanie. Dowodami są wyniki prac wykopaliskowych w Beit Guvrin Ashkeone i pochowanych psów filistyńskiej ery, w tym szkielety psów różnej płci i wieku od szczeniąt do dorosłych psów. Były one identyfikowane jako jedna rasa tzw. "beduiński pies pasterski". Zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowej Federacji Psów, psy Canaan Dog wchodzą do piątej grupy, podgrupy prymitywnych psów. Są one bardzo podobne do pierwotnych przodków wszystkich znanych dziś ras. Pies Canaan Dog zachowuje podstawowe cechy dzikiego psa - średnia wielkość ciała i mocne kości, dobrze wyważone proporcje, grube futro, które chroni przed żywiołami, funkcjonalnie doskonałą formę czaszki, zmysły dobrze rozwinięte, naturalny kłus, wielka siła i wytrzymałość. Rasa ta charakteryzuje się silną dominacją podstawowych cech dzikich psów tj. średnią wielkością ciała oraz mocnymi kośćmi, doskonale wyważonymi proporcjami czy grubym futrem, które chroni przed trudnymi warunkami atmosferycznymi. Ponadto specyficznymi cechami tej rasy są: doskonale rozwinięte zmysły, wielka siła i wytrzymałość oraz naturalny kłus jako sposób poruszania się. Psy te należą do nielicznych gatunków, które bardzo dobrze przystosowały się do życia na pustyni. Badania prowadzone na Uniwersytecie w Tel Awiwie oraz Uniwersytecie Ben Guriona w Negewie, wykazały, że gatunek ten świetnie sobie radzi w wysokiej temperaturze. Jego fizjologia umożliwia mu zatrzymywanie płynów w organizmie i tym samym zapobiega przegrzaniu. Canaan Dog przetrwał tysiące lat na obrzeżach ludzkiej cywilizacji, polując i żywiąc się jedynie tym co zdołały upolować. Szczenięta tej rasy często były zabierane przez Bediunów, którzy szkolili je na psy stróżujące. W 1934 roku, profesor Rudolfina Menzel - słynna austriacka kynolog uważana za jednego z większych ekspertów ówczesnego świata w dziedzinie zachowania zwierząt, po emigracji do Palestyny została poproszona przez żydowskie siły obronne o pomoc w wytresowaniu psów, które spełniałyby ich oczekiwania. To właśnie jej rasa zawdzięcza swoją nazwę, która została nadana prze Profesor Menzel na cześć biblijnego kraju Canaan. W trakcie realizacji tego zadania Menzel szybko przekonała się, że psy ras pochodzenia europejskiego, które znała, takie jak owczarki niemieckie, dobermany i czy boksery nie wytrzymywały lokalnego klimatu i związanych z nim trudnych warunków. Rudolfina Menzel zainteresowała się lokalnymi psami "pariasami", które mieszkały na obrzeżach miast. W wyniku tych obserwacji stwierdzono, że psy te są doskonale przystosowane do lokalnych warunków i rozpoczęła program "wtórnego udomowienia". W czasie obserwacji doszła do wniosku, że psy te bardzo łatwo dostosowują się do warunków domowych, łatwo się je szkoli ponadto okazały się one bardzo przydatne przy zabezpieczeniach patroli i do wykrywaniu min. Profesor Menzel otrzymała specjalne wyróżnienie za pracę przy tworzeniu tej rasy: standard, który został napisany przez nią, został przyjęty przez FCI w 1966 roku. Wkrótce po tym nastąpiła ekspansja tej rasy na inne kontynenty. Pierwszy Canaan Dog został wywieziony do USA w 1965 roku, a wkrótce potem kolejny trafił do Niemiec. W 1970 roku hodowla Shaar Hagai, leżąca nieopodal Jerozolimy, dołączyła do programu mającego na celu rozwój oraz tego gatunku. Hodowla Shaar Hagai zawsze starała się działać zgodnie z wytycznymi prof Menzel, aby zachować pierwotne cechy prawdziwego dzikiego psa z zachowaniem jego fizycznych i psychicznych cech, które czynią tę rasę tak wyjątkową. Obecnie podejmowane są próby dodawania nowej krwi od psów, które pochodzą z pustyni i wziętych od Beduinów, próbując zachować jak najbardziej zbliżone psy do tych pierwotnych, odświeżając ich pulę genów. Jednak znalezienie czystej krwi psów Canaan Dog, które urodziły się w środowisku naturalnym należy do coraz trudniejszych zadań. Jedną z głównych przyczyn są rygorystyczne przepisy, mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się wścieklizny w Izraelu, które wymuszają likwidację bezpańskich stad psów. Kolejnym powodem jest rozwój cywilizacji a w związku z tym poważne ograniczenie zakresu występowania tych psów na ziemi Canaan. Rasowy pies Canaan nadal występuje na obszarach oddalonych od cywilizacji oraz przy coraz mniejszej ilości tradycyjnych plemion Beduinów. Te psy są coraz rzadsze i jest całkiem prawdopodobne, że mogą wyginąć w bardzo krótkim czasie. Nowoczesne rasy psów cierpią dzisiaj z powodu problemów związanych ze zwyrodnienieniem reprodukcji i ogólnego stanu zdrowia w wyniku coraz bardziej ograniczonej puli genów w każdej konkretnej rasie. Prawie wszystkie nowoczesne rasy, nie mają puli genów, które mogłyby służyć do poprawy zdrowia i dobrego samopoczucia rasy. Psy "pariasy", a co za tym idzie także psy Canaan mają wielką wartość dla całego świata psów zarówno w formie dzikiej, jak i półnaturalnej puli genów, które mogą być wykorzystane do poprawy puli genów psów rasowych. Canaan jest psem wyjątkowej rasy, specjalnie przystosowanej do życia w trudnych warunkach terenowych i klimatycznych. Fakt, że nie możemy wykorzystać ich genów już teraz - zostaną utracone na zawsze. W celu pozyskania nowych psów Canaan, wykorzystuje się wiele metod. Najprostszą z nich jest "łapanie" bardzo młodych szczeniąt i wychowywanie ich w "cywilizowanych" warunkach. Szczenięta odbierane są w jak najmłodszym wieku. Następnie są one hodowane i poddawane ocenie budowy ciała oraz czy odpowiadają one typowi rasy. Wybierane są tylko szczenięta z najbardziej odległych obszarów, gdzie nie ma dowodów obecności innych ras, przy czym zawsze próbujemy ustalić rodziców szczeniąt. Matka jest zazwyczaj w pobliżu i stara się chronić młode. W wielu przypadkach, ojciec jest w pobliżu i może być określony, ponieważ pies i suka Canaan Dog są związani ze sobą na całe życie. Bardzo pomocni w takich przypadkach są Beduini, którzy trafnie potrafią określić psa i wskazać, który spośród nich jest matką. a który ojcem szczeniąt. Kolejną metodą jest wychwytywanie dorosłych psów, najczęściej dorosłych psów od Beduinów. Psy te są zazwyczaj półdzikie. Nie pozwalają się nikomu do siebie zbliżyć, z wyjątkiem dzieci, które łatwo i szybko zaprzyjaźniają się z psami. Czasami Beduini zgadzają się na odłów tych psów do nas, jeśli nie są one konieczne dla ochrony. W ciągu ostatnich pięciu lat zdobyliśmy trzy dorosłe psy z różnych miejsc i wszystkie są dobrze przystosowane do "domowego" życia. Trzecia metoda - odbywa się przez umieszczenie suki w okresie cieczki w tych miejscach, gdzie Beduini mają rasowe psy i umożliwiamy im kontakt. Jednak nie jest to łatwe zadanie, ponieważ psy stają się bardzo ostrożne i potrzeba dużo czasu żeby pies podszedł do nieznanej suki. W niektórych przypadkach, pomimo naszej cierpliwości i oczekiwania, nieufność psów jest tak wielka, że pies nigdy nie podchodzi do suki. W ciągu ostatnich pięciu lat, nabyliśmy 15 nowych psów ze środowiska naturalnego lub od Beduinów. Procedura ich wejścia w księgi hodowlane zaczyna się od badania dorosłych psów w celu wykazania, że jest on zgodny z wymogami rasy. Niektóre z tych "dzikich" psów okazały się cennym dodatkiem do puli genowej, a teraz mamy całe pokolenie ich potomków, które już osiągnęły wiek rozrodczy. Niektóre psy z pustyni musieliśmy odrzucić z powodu braków w budowie zewnętrznej: wiszące uszy, nieprawidłowy zgryz. W ten sposób staramy się zachować cenne dziedzictwo genetyczne, które jest dziedziczone od ich przodków.


O rasie       Standard FCI       Pustynne Psy      Głupoty o rasie

Web-design Chetverikova Elena
© 2008 Kennel "Samorodok Hanaana". All rights reserved